Reviews

"Pure poëzie"
Album review: Eternal Longing
De Nieuwe Muze, Willem Boone

De van oorsprong Japanse pianiste Yukiko Hasegawa heeft het zich met dit programma niet makkelijk gemaakt, want het gaat om drie monumenten van het klassieke pianorepertoire. Van ieder stuk zou je bijna een catalogus op zich kunnen vullen met per stuk referentieopnames. Deze composities hebben gemeen dat ze niet uitgesproken virtuoos geschreven zijn, maar ondertussen een zeer goede techniek vereisen. Daarnaast peilen zeker Beethoven en Schumann diep qua gevoelens in opus 110 en Kreisleriana. Hasegawa doet wat Richter ooit predikte: ‘gewoon spelen wat er de partituur staat.’
Toch vraag je je na beluistering af: ‘doen’ andere pianisten dan zoveel met de muziek dat haar natuurlijke weergave zo weldadig aandoet? Zij moet een grote innerlijke rust hebben om de muziek zo helder en ongekunsteld over het voetlicht te brengen. Ook haar tempi zijn bewonderenswaardig: in het eerste deel van de Kreisleriana is nu eindelijk te horen hoe de omspelende beweging in de rechterhand gecombineerd met de oplopende lijn in de linkerhand klinkt. Misschien mist er soms iets van de wildheid van Horowitz, Argerich of Egorov, maar haar uitvoering is er één van pure poëzie. De piano is mooi opgenomen. Zeer aanbevolen!

Willem Boone
 

"Een kwestie van oprechte poëzie"
Album review: Eternal Longing
Musicalifeiten.nl, Jan de Kruijff (in Dutch)

Yukiko Hasegawa: Eternal longing. Beethoven: Pianosonate nr. 31 in As op.110; Franck: Prélude, choral et fugue FWV. 21; Schumann: Kreisleriana op. 16. TRPTK TTK 0053 (76’30”).2020

 

Onder de titel ‘Eeuwig verlangen’ stelde Yukiko Hasegawa die haar beginopleiding in Tokio genoot en later in Amsterdam bij Willem Brons afstudeerde een interessant programma met gewoonlijk nit zo gecombineerde negen tiende eeuwse pianowerken samen. Centraal staat het bekendste pianowerk van César Franck, Prélude, choral et fugue waarvan ze de drie delen duidelijk een eigen karakter geeft en ze ook mooi onderling verbindt. Haast tersluiks laat ze horen dat de componist een betere organist dan pianist was.

In Beethovens Pianosonate nr. 31 vervolgt ze op dezelfde pittige manier. Ze homogeniseert de wisselende stemmingen gelukkig niet. De fugatische gedeelten uit het werk worden vrij koel, objectief en helder, als gold het Bach, uitgevoerd, maar in de adagiogedeelten smelt die objectiviteit mooi weg in de richting diepgang en de laatste climax heeft iets triomfantelijks.

In Schumanns Kreisleriana zoekt en vindt de pianiste de verschillende karakters en geeft daar met een vrij lichte toets een behoorlijk eigen karakter aan. Een kwestie van oprechte poëzie. 

Yukiko Hasegawa kan terugzien op een geslaagd debuut en wij met haar. En die titel Eternal longing? Die werd haar ingegeven door voordat ze zich aan Schumann waagde de inspiratiebron van Kreisleriana te lezen: E.T.A. Hoffmann

Lees verder:

https://musicalifeiten.nl/cd-verzamelprogramma-s/339-h/17992-hasegawa-yukiko-eternal-longing

"Kleurrijk"
Album review: Eternal Longing
Gooi- en Eemlander, Hans Visser (in Dutch)

© 2020 by Yukiko Hasegawa

  • Instagram - Black Circle
  • Black Youtube Icoon
  • Black Facebook Icon
  • SoundCloud - Black Circle
logo yukiko wit.png